X
تبلیغات
وکیل جرایم سایبری
پنج‌شنبه 21 خرداد 1394 @ 13:14

وصف العیش

وقتی بچه دار بشم، به یچه م یاد میدم آرزو کنه. زیاد آرزو کنه. آرزوهای محال حتی. آرزوهای خیلی بزرگ. بهش یاد میدم آرزو کردن یکی از بزرگترین قدرت های آدمیزاده. که رویا پردازی یه مهارته. بهش میگم واقعیت ها رو ببینه اما نذاره این واقعیت های خشک و خشن جلوی رویا پردازی ها و آرزو سازی هاشو بگیره. اگه بهم گفت مامان من دلم میخواد فضا نورد بشم، بهش نمی گم: هاها! تو ایران که نمیشه! به این دلیل به اون دلیل این یه فکر پوچه! بهش میگم به به چه فکر خوبی. بیا بریم چندتا کتاب نجوم بخریم! اگه گفت مامان من میخوام دور دنیا رو بگردم نمی گم: پول میخواد اول باید بری حسابی کار کنی بعد وقتی پیر شدی شاید دو تا کشورم دیدی! بهش میگم آفرین عزیزم. ایشالا همه جا رو می بینی. بیا بریم یه لیست درست کنیم ببینیم اول کجاها دوست داری بری. بچه من باید یاد بگیره وصف العیش نصف العیشه! باید بلد باشه درباره آرزوهاش حرف بزنه. و از اون مهمتر باید بلد باشه آرزوهای بزرگ دیگران رو با ذوق و شوق و محبت پذیرا باشه. اصلا با دوستاش بشینن دور هم ساعتها از رویاها و آرزوهاشون بگن. همدیگه رو تشویق کنن، حتی اگر کمکی از دستشون برنمیاد دلی همراهی کنن. تا وقتی بزرگ می شه همسرش که از آرزوهاش براش میگه تو همون جمله اول نوکش رو نچینه و نمیشه نمیشه راه نندازه! که هی هزینه ها رو نکوبونه تو صورتش و‌ توی ذوقش نزنه! 

بله! من خیلی عصبانی ام الان!!!!